De match: Kerstdag, 1914

by Ian McMillan

Het is zo koud.
De regels van dit gedicht zinken
In de niets ontziende modder. Iedereen doelwit.

Ochtend van een moordend koude dag. De wapens bevriezen
In de handen van een zoneverdediging.
De maan hangt als een bal in de lucht
Te hoog getrapt door een rillende doelman.
Het enige wat deze jongens vandaag willen doen
Is schieten, en verdedigen, en aanvallen.

Licht op een half volbrachte wave. De loopgraafgezichten
Zo hoog dat je hun adem ziet.
Een bal vliegt door de lucht als een maan
Die door de ochtendmist wordt getrapt.
Het enige wat deze jongens vandaag willen krijgen
Is een gulle portie verlengingen.

Geen strikte formaties hier, deze ochtend;
Geen 4-4-2 of 4-5-1
Geen regels, niet echt. Gewoon een beetje sjotten
Er valt niets te winnen
Enkel respect. We toonden allemaal foto’s,
Hij vertelde me de naam van zijn baby.
Geef nu de voeten van dit gedicht vrij spel
En laten we verder doen met de match.

Geen witte stip voor de strafschop, deze ochtend,
De spelers zijn allemaal onbekend.
Je kunt hen zien op de kerkhoven
In teams van vergeten steen;
De netten zijn gemaakt van prikkeldraad,
Niemandsland is de mat,
Een vuurpijl verlicht de ogenblikken
Tussen de dug-out en de dekking.

Honderd winters geleden opende er zich lucht
Voor de warmte van de zon
Die op deze teams en spelers scheen
En op de geluiden van hun onschuldige match.
Het enige wat deze jongens vandaag willen horen
Is het laatste fluitsignaal. Laat hen ontkomen.

Het was er zo koud. De regels
Van deze gedichten zullen gevonden worden, geschreven
In de onvergeten modder als een opstelling.
Houd ze in je gedachten. Lees ze opnieuw.